Fundarstjóri, ágætu félagar.
Að taka þátt í stjórnun Kópavogs, öðru stærsta bæjarfélagi landsins, í nafni Samfylkingarinnar, leiðir af sér ríkar skyldur. Það er munur á hugsjónum Samfylkingar um stjórnarhætti og sérhyggjustjórnarháttum núverandi meirihluta – og hann þarf að sýna.
Ég býð mig fram til að sigra núverandi meirihluta fámennisvalds og fyrirgreiðslustjórnmála og til að sýna í verki að sveitarstjórn á að sinna almannahagsmunum en ekki sérhagsmunum. Samkeppni er ekki hlutverk sveitarstjórnar.
Fundarstjóri, ágætu félagar.
Í vor eru 20 ár frá því bæjarstjórn félagshyggju var skipt út í Kópavogi og í staðinn kosin bæjarstjórn fámennisvalds og fyrirgreiðslustjórnmála með tilheyrandi spillingu. Fyrir 20 árum var ég menntaskólamær á 19. aldursári með hugsjónir og full eldmóðs til framkvæmda. Í samvinnu við bekkjarbróður minn gaf ég út Blað ungra Kópavogsbúa. Tilgangur okkar var að afhjúpa tvískinnung efsta manns á lista Sjálfstæðisflokksins, manns sem virtist einskis svífast og segja það sem hann taldi söluvænlegast hverju sinni, sannleikur eða fyrri orð skiptu þá litlu máli. Sjálfstæðisflokkurinn vann þessar kosningar og bekkjarbróðir minn, gegn framsóknarmaður, varð formaður íþrótta- og tómstundaráðs Kópavogs. Lærdómur minn af þessu pólitíska brölti í menntaskóla var tvíþættur: Í fyrsta lagi er lygilega ósvífinn og forhertur málflutningur hylltur af kjósendum sjálfstæðisflokksins; og í öðru lagi, Framsóknarflokkurinn leggst til vinstri í kosningabaráttu en starfar til hægri eftir kosningar.