Elfur Logadóttir

Ég lagði fyrirætlanir um blogg til hliðar fljótlega eftir að ég hóf störf hjá Auðkenni, því nauðsynlegt var að vinnan tæki allan minn tíma til að byrja með. Áform voru um að keyra skilríkjaverkefnið áfram þannig að við værum komin í fulla sveiflu haustið 2008, innan við ári eftir að ég hóf störf. Áformin voru góð en sviptingar tóku af okkur völdin og í stað þess að hafa skilríkin í fullri sveiflu haustið 2008 var fyrirtækið skorið niður við nögl, öll fita skorin utan af því og reksturinn keyrður áfram á lágmarksstarfsmannafjölda og hámarksvinnuframlagi þeirra.

Bloggfærslurnar þurftu því að bíða enn um sinn. Nú er hins vegar meiri ró yfir öllu, bankarnir í rólegheitum að taka við sér og hefja sína endurnýjun, vinnuálagið einungis 100% og stærstum hluta undirbúnings fyrir bæjarstjórnarkosningarnar í Kópavogi lokið. Nú er málið að sigla skútunni í land.

... og þá gefst tími til þess að blogga á ný. Til þess að greina að nýju frá fortíð og framtíð, áformum og áhyggjum, tilfinningum og skoðunum.

Hér er ég, og get ekki annað.

Í vor eru 20 ár liðin frá því samstarf Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins hófst í Kópavogi. Ári síðar hófst 18 ára valdatíð Sjálfstæðisflokksins með Davíð Oddsson í fararbroddi á landsvísu. Flestir eru sammála um að 18 ár séu of langur tími fyrir samfellda ríkisstjórnarsetu og að hluti þess vanda sem íslenskt samfélag glímir við í dag sé beinlínis tilkominn þess vegna.

Spilaborg íslensks viðskipta- og efnahagslífs hrundi haustið 2008 og kröfur um nýtt Ísland urðu háværari eftir því sem leið á veturinn. Kröfur um heiðarleika, gegnsæi, samráð og auknar upplýsingar af hálfu stjórnvalda hafa ómað stöðugt síðan og voninni um nýtt Ísland er enn haldið á lofti.

Í vor gefst Kópavogsbúum tækifæri til endurnýjunar; okkur býðst nýtt upphaf. Upphaf í anda kröfunnar um nýtt Ísland þar sem heiðarleiki, samráð og samstarf við íbúana eru raunveruleg leiðarljós en ekki slagorð í kosningabaráttu. Þar sem mannvirkin þjóna samfélaginu, nærumhverfi, nágrenni og innviðum en ekki öfugt.

Á næstu vikum og mánuðum mun Samfylkingin í Kópavogi kynna stefnumál sín fyrir komandi kosningar. Kynntar verða áherslur flokksins og framtíðarsýn við krefjandi aðstæður. Í kjölfarið munu Kópavogsbúar ganga að kjörborðinu og taka afstöðu til þeirra valkosta sem boðnir verða. Framtíðin er í höndum Kópavogsbúa allra en í mínum huga er valið einfalt.

Ég vel nýtt upphaf.

Fundarstjóri, ágætu félagar.

Að taka þátt í stjórnun Kópavogs, öðru stærsta bæjarfélagi landsins, í nafni Samfylkingarinnar, leiðir af sér ríkar skyldur. Það er munur á hugsjónum Samfylkingar um stjórnarhætti og sérhyggjustjórnarháttum núverandi meirihluta – og hann þarf að sýna.

Ég býð mig fram til að sigra núverandi meirihluta fámennisvalds og fyrirgreiðslustjórnmála og til að sýna í verki að sveitarstjórn á að sinna almannahagsmunum en ekki sérhagsmunum. Samkeppni er ekki hlutverk sveitarstjórnar.

Fundarstjóri, ágætu félagar.

Í vor eru 20 ár frá því bæjarstjórn félagshyggju var skipt út í Kópavogi og í staðinn kosin bæjarstjórn fámennisvalds og fyrirgreiðslustjórnmála með tilheyrandi spillingu. Fyrir 20 árum var ég menntaskólamær á 19. aldursári með hugsjónir og full eldmóðs til framkvæmda. Í samvinnu við bekkjarbróður minn gaf ég út Blað ungra Kópavogsbúa. Tilgangur okkar var að afhjúpa tvískinnung efsta manns á lista Sjálfstæðisflokksins, manns sem virtist einskis svífast og segja það sem hann taldi söluvænlegast hverju sinni, sannleikur eða fyrri orð skiptu þá litlu máli. Sjálfstæðisflokkurinn vann þessar kosningar og bekkjarbróðir minn, gegn framsóknarmaður, varð formaður íþrótta- og tómstundaráðs Kópavogs. Lærdómur minn af þessu pólitíska brölti í menntaskóla var tvíþættur: Í fyrsta lagi er lygilega ósvífinn og forhertur málflutningur hylltur af kjósendum sjálfstæðisflokksins; og í öðru lagi, Framsóknarflokkurinn leggst til vinstri í kosningabaráttu en starfar til hægri eftir kosningar.