Elfur Logadóttir

Gunnar Birgisson fyrrverandi bæjarstjóri í Kópavogi drepur niður penna í Morgunblaðinu í gær, eins og honum er lagið. Sannleikskornin leikur hann með af allnokkurri skáldagáfu.

Ómaklegir siðir

Gunnar að ómaklegum sið „veður í manninn“ líklega til að forðast umræðu um málefnið. Hann velur að ráðast að Guðríði Arnardóttur og Hafsteini Karlssyni oddvitum Samfylkingarinnar í Kópavogi og telur sig geta það á minn kostnað með tilvísun í bloggfærslu sem ég skrifaði fyrir hálfum mánuði. Í greininni gefur hann okkur innsýn í vinnubrögð stjórnmálamanna sem bera ábyrgð á því að fjöldi kjósenda sat heima á kjördag. Kjósendur vildu nefnilega ekki lengur stórkarlalegar yfirlýsingar, gerræðislega stjórnhætti, glannalegan sannleika eða stjórnmálamenn sem eyða orkunni í að fella aðra fremur en að ræða málefnin sem þeir hafa fram að færa.

Kjósendur vildu heiðarleika, lýðræðisumbætur, málefnalegar umræður, gegnsæjar leikreglur, samvinnu og fagleg vinnubrögð – og kjósendur völdu: Sjálfstæðisflokkurinn missti þriðjung atkvæða sinna frá kosningunum 2006.

Jákvæð kosningabarátta Samfylkingarinnar

Samfylkingin háði jákvæða kosningabaráttu, tók ekki þátt í skítkasti eða persónuvígum og svaraði ekki ómaklegum aðdróttunum annarra framboða öðruvísi en faglega og málefnalega. Samfylkingin mætti Kópavogsbúum á þeirra heimavelli með því að banka á ríflega 10 þúsund hurðir og sendi frá sér upplýsingar sem minntu Kópavogsbúa á þær breytingar sem þörf var á og sem íbúarnir sjálfir höfðu lýst yfir að þeir vildu gera á stjórn bæjarins. Þess vegna var fylgistap Samfylkingarinnar í Kópavogi ekki í takt við refsinguna sem Samfylkingin á landsvísu hlaut, væntanlega vegna þátttöku í ríkisstjórn við aðstæður sem eiga sér engar líkar hér á landi.

Skotgrafarhernaður Gunnars - gamaldags stjórnmál

Gunnar fer rangt með þegar hann fullyrðir að ég hafi í bloggfærslu minni sakað félaga mína um ásetning um að svíkja kosningaloforðið um Kópavogsbrú. Sannleikurinn er að í bloggfærslunni gagnrýndi ég vinnubrögð umhverfis hugmyndina. Ég hafði séð ágalla á þessari fyrstu tillögu og framsetningu hennar, taldi að þar þyrfti að bæta annars ágæta hugmynd. Þá var bent á þá þekktu staðreynd sem iðkuð hefur verið (og mætti Gunnar Birgisson þar líta í eigin barm), að „ekki þurfi endilega að standa við kosningaloforð“. Mér ofbauð, ég reiddist mjög og var refsað fyrir, bæði gagnrýnina og reiðina. Það er þessi skilyrðislausa krafa um jákvæð viðbrögð, þetta óþol gagnvart gagnrýni, það eru baktjaldamakk og vinnubrögð refsingar sem ég var ósátt við og gagnrýndi í bloggi mínu. Að félagar mínir hafi verið með ásetning um svik við kosningaloforð er tilbúningur Gunnars í skotgrafarhernaði gamaldags stjórnmála - þeirra stjórnmála sem ég berst gegn af fullum krafti.

Bætt vinnubrögð í nýjum meirihluta

Það er rétt að ég setti fram gagnrýni á ýmislegt sem betur má fara í innra starfi Samfylkingarinnar í Kópavogi í bloggfærslu minni. Hún var skrifuð til að skapa nauðsynlega umræðu, tilraun til að færa vinnubrögð til betri vegar. Ég tel að opin og hrein umræða sé nauðsynleg – ekki síst við þær aðstæður sem nú ríkja. Mér sýnist margt benda til að þessi tilraun mín, þótt dýrkeypt sé, ætli að takast og vandað verði til þeirra fjölmörgu verka í tiltektinni sem framundan er í bæjarmálum Kópavogs eftir tuttugu ára völd Sjálfstæðisflokks og Framsóknar.

Spörum pensillínið

Gunnar fer einnig rangt með þegar hann fullyrðir að ég sé ekki í „liðinu“. Ég er varabæjarfulltrúi í meirihlutasamstarfinu í Kópavogi. Ég hef lýst því yfir að ég styðji þann málefnasamning sem undirritaður var og ég hafði aðkomu að því að móta. Ég er í liðinu – því liði sem sigraði Gunnar.

Ég er jafnaðarmaður, ég er félagi í Samfylkingunni, ég styð meirihlutann í Kópavogi og mun að sjálfsögðu fylgja meirihlutanum í málum. Meirihlutinn mun ekki falla þó ég taki sæti í bæjarstjórn Kópavogs á meðan málefnin sem þar eru fram borin eru í samræmi við málefnasamning meirihlutans, jafnaðarstefnu Samfylkingarinnar og skýran vilja kjósenda um breytt vinnubrögð stjórnmálamanna.

Grein þessi birtist í Morgunblaðinu 29. júní 2010.

Kæru Samfylkingarfélagar,

Þegar ég kom heim frá framhaldsnámi erlendis fyrir tæpum þremur árum geisuðu í Kópavogi hatrömm átök á milli íbúa og bæjaryfirvalda. Mér ofbauð og ákvað að leggja mitt af mörkum til þess að fá vinnubrögðin bætt, auka lýðræðið og samskiptin við íbúana og vinna gegn spillingunni sem fór ekki framhjá neinum. Að þessu hef ég unnið síðan.

Ég trúði því í upphafi að í flokknum mínum, Samfylkingunni, fyndi ég réttan vettvang til þess að vinna gegn samtryggingu og auka gagnsæi, samvinnu, fagleg vinnubrögð, skýrar leikreglur og skipulagða upplýsingamiðlun. Ég hafði upplifað Samfylkinguna sem félagshyggjuflokk en með daðrandi væng til hægri og gekk þar með að því sem vísu að skiptar skoðanir væru um áherslur og hér ættu sér stað málefnalegar, fjörugar og frjálsar umræður.

Það er hins vegar með trega í hjarta sem ég tek ákvörðun um að yfirgefa þennan vettfang vettvang. Ég átti ekki von á að starf mitt með Samfylkingunni í Kópavogi myndi afhjúpa það að vinnubrögðin sem ég vildi breyta væru viðhöfð þar innandyra. Ég átti ekki von á því að þurfa að kljást og það stundum harkalega við félaga mína á því sviði. Átti ekki von á þeim skorti á skýrum leikreglum, skorti á skipulegum starfsháttum, gagnsæi og faglegum vinnubrögðum, sem ég hef orðið vitni að. Ég gerði mér þó ljóst að við erum öll að vinna flokksstarfið meðfram öðrum aðkallandi störfum og tíminn oft af skornum skammti. Það er hins vegar ekki skynsamleg afsökun, þar sem skýrar reglur og aðferðarfræði myndu auka skilvirkni og létta vinnu. Aukið gagnsæi, umræða og samráð myndi auka traustið milli okkar – ef við höfum ekki tíma fyrir þau vinnubrögð sem lýðræðið krefst, erum við illa stödd.

Valdhafar í Samfylkingunni í Kópavogi virðast enn ekki hafa áttað sig á hlutverki sínu á þeim tímum sem við nú lifum og hversu mikilvæg krafa fólks um breytta stjórnhætti er - í hverju hún felst. Þeir verða að átta sig á því að beiting formleysis við undirbúning og ákvarðanatöku er það sem hefur reynst fólkinu í landinu svo dýrkeypt.

Valdhafar Samfylkingarinnar í Kópavogi þurfa að læra að fagna lýðræðislegri umræðu fremur en að beita þekktum aðferðum til að kæfa ákveðna tegund hennar – gagnrýnina og óþægilegar tillögur. Læra að stimpla ekki umræðu sem neikvæða, niðurrif, ómaklega eða jafnvel yfirgang ef menn eru ekki sammála eða vilja aðrar aðferðir.

Valdhafar í lýðræðislegum stjórnmálaflokki eiga ekki að óttast umræðu og gagnrýni. Slíkur ótti á ekki að stýra þeim til vondra vinnubragða. Þeir verða að geta skilið form frá efni og hafa þroska til láta persónulega andúð ekki þvælast fyrir. Miklu nær væri að fagna félögum sem vilja ganga skipulega og heildstætt til verka, hefjast snemma handa, kallar eftir upplýsingum, spyrja um forsendur, vita hvert stefnt er og marka leiðina þangað.
– jafnvel þó framsetningin sé ekki ákjósanleg, að þeirra mati.

Áhugi og starfsvilji nýs félaga ætti ekki að vera ástæða valdhafa til að pakka í vörn, frysta mál, tortryggja, flytja ákvarðanatöku annað eða upplýsa þau of seint til að umræða geti átt sér stað.

Mér þykir miður að félagar mínir hafi upplifað það sem neikvæðni þegar ég gagnrýndi atburðarrás sem stefndi í óefni. Sú gagnrýni var á köflum harðari en verið hefði ef önnur vinnubrögð hefðu tíðkast og ástæðan var oft ærin.
Ég get hins vegar glaðst yfir því að árangurinn er þegar orðinn nokkur, þótt dýrkeyptur sé.
Baráttuna hef ég samt greinilega goldið með persónulegu orðspori mínu – og það eru félagar mínir sem heimta skattinn. Það hryggir mig að svo er komið.

Ég tel rétt að sleppa dæmum um það sem ég hef tiltekið hér að framan. Aðeins eitt dæmi um dapurleg og óviðunandi vinnubrögð kemst ég samt ekki hjá að nefna.

Þegar Kópavogsbrúin var kynnt fyrir kosningastjórninni, sem átti að vera strategískur ákvörðunaraðili kosningabaráttunnar var ljóst að ákvörðun hafði þegar verið tekin um að þetta yrði aðal kosningamálið. Okkur voru sýndir útreikningar sem skiluðu verkefninu í tapi - en með loforði um að þetta yrði reiknað í hagnað. Atvinnuþáttur hugmyndarinnar var góðra gjalda verður en ég lýsti efasemdum um húsnæðisþáttinn og þörf þeirra sem gætu greitt fullt verð fyrir húsnæðið – og ég var skeptísk á útreikningana, ég sá þar skekkjur.
Svör oddvita og varaoddvita við efasemdum mínum voru nær orðrétt:
það þyrfti ekki endilega að standa við þetta kosningaloforð að loknum kosningum.

Þetta svar toppar í raun allt sem yfir hefur dunið – þessar yfirlýsingar eru ekki sæmandi framboði Samfylkingarinnar, við aðstæður vantrausts og efasemda, þar sem kjósendur eru sannfærðir um að kosningaloforð séu ávallt innihaldslaus með engum ásetningi til efnda. Það eru takmörk fyrir óskammfeilni þegar miklir hagsmunir almennings eru í húfi.

Öskureið lýsti ég því yfir að mér hugnaðist ekki svona viðhorf og vinnubrögð og að ég hefði ekki áhuga á að styðja við innihaldslaus kosningaloforð. Lái mér hver sem vill.
Síðar tókst mönnum að reikna sig upp í örsmáan hagnað af hverri íbúð á 3.-14. ári. Staðreyndin er hins vegar að í þeim útreikningum var svo stór skekkja að rétt niðurstaða er tap af hverri íbúð á bilinu ein til tvær milljónir á ári fyrstu fjórtán árin. Því til viðbótar er hægt að upplýsa að kvaðir Íbúðalánasjóðs á lánveitingum til leiguíbúða gera hugmyndina illframkvæmanlega í þeirri mynd sem kynnt var – brú þarf að vera heil til að vera nothæf. Ég gat og get ekki stutt verkefnið í óbreyttu formi þekkingar minnar vegna – það kölluðu félagar mínir óbilgirni og skort á trausti – sem útilokaði mig frá formennsku í þeirri nefnd sem ég óskaði eftir.

Nú er Samfylkingin komin í meirihluta og enn mikilvægara að kunna - og sýna - vönduð og traustvekjandi vinnubrögð.

Ég hef í vetur gagnrýnt aðferðir og vinnubrögð í þeim tilgangi að ná fram úrbótum. Þær hafa um margt náðst – stundum með harkalegri átökum en ég hefði kosið. Ég get spurt mig - eins og skáldið, hef ég gengið til góðs ....?

En ég gagnrýndi valdið - og valdið hefur aldeilis svarað. Ég get nú stært mig af fjölmörgum nýjum stimplum og nafn mitt verður ekki meðal þeirra sem munu starfa í nefndum á meðal Samfylkingarinnar í Kópavogi næstu fjögur ár.

Ég gagnrýndi valdið - og valdið svaraði.
Skilaboðin eru skýr: Berufsverbot

Við þær aðstæður er mér gert ómögulegt að vinna. Ég mun því nú breyta áherslum mínum, sinna öðrum málum fremur en að slást við valdið og vandann innan Samfylkingarinnar í Kópavogi. Ég eftirlæt öðrum það vandasama verk að ná fram raunverulegu gagnsæi, samvinnu, faglegum vinnubrögðum, skýrum leikreglum og skipulagðri upplýsingamiðlun, því það veit sá sem eitthvað veit, að þar er mikið starf óunnið, þrátt fyrir yfirlýsingar um annað.

Vitur maður ráðlagði mér, að draga andann djúpt og yfirgefa ekki sviðið í flýti. Ekki gefa eftir víglínu sem mikilvægt væri að verja - þá myndi rimmunni ljúka með uppgjöf og þannig losa gagnaðilann við „vandamálið“.

Þetta er gott ráð. Ég því mun því ekki segja mig úr Samfylkingunni eða frá þeim trúnaðarstörfum sem ég hef verið kjörin til. Ég er fyrsti varabæjarfulltrúi Samfylkingarinnar í Kópavogi og tek sæti á þeim bæjarstjórnarfundum sem mér ber. Samkvæmt lögum ber mér skylda til að taka sæti og kjörnum bæjarfulltrúum ber samkvæmt sömu lögum skylda til þess að kalla mig inn í forföllum þeirra. Þá og því aðeins að ég forfallast hafa þau heimild til þess að kalla til aðra varabæjarfulltrúa.

Ég óska kjörnum bæjarfulltrúum Samfylkingarinnar í Kópavogi velfarnaðar og vona að þau læri af reynslunni og beiti ekki sömu vinnubrögðum í meirihlutastarfinu og ég hef orðið vitni að síðastliðna fjóra mánuði.

Með því mun ég fylgjast – reynslunni ríkari.

Viðbót að morgni 15.06: Í uppkasti að þessari bloggfærslu var eftirfarandi setning: "Ég er hluti meirihlutans og vænti þess að sitja meirihlutafundi og taka þátt í því meirihlutasamstarfi sem nú fer af stað." Ég tók hana út því ég taldi mig ekki geta sett fram þá fullyrðingu einhliða.
Hún stendur af minni hálfu.

Ég held að það sé augljós niðurstaða liðinna kosninga að Íslendingar eiga margt eftir ólært - og stjórnmálamenn langtum meira.

Lærdómur kosninganna er að kjósendur eru reiðubúnir til þess að greiða hverju sem er atkvæði sitt, hversu fáránlega eða litla skírskotun sem framboðið á til sannfæringar þeirra.

Lærdómur kosninganna er að trúverðugleiki stjórnmálaflokka hefur beðið stórfenglega hnekki hjá kjósendum þessa lands. Svo mikla að efast má um hvort stjórnmálin í þeirri mynd sem við þekkjum þau í dag munu hafa það af.

Ég velti því fyrir mér: Er það svo slæmt?

Viljum við kosningabaráttu þar sem kosningastjóri eins flokks básúnar í einn af aðalfréttatímum dagsins fullyrðingum sem hann veit að standast ekki skoðun, að því er virðist til þess eins að ná höggi á andstæðinginn og vekja athygli á sjálfum sér?

Viljum við kosningabaráttu þar sem oddviti eins flokks er ásakaður af samflokksmönnum sínum um lóðabrask, fyrirtækjabrask og brot gegn siðareglum kjörinna bæjarfulltrúa eða jafnvel gegn lögum með því að víkja ekki sæti við afgreiðslu nefnda og ráða bæjarfélagsins á málefnum félaga og verkefna sem sögð eru tengjast honum?

Viljum við stjórnsýslu þar sem athugasemdafrestir eru settir á tíma þar sem fæstir geta kynnt sér mál eða gefið sér tíma til þess að leggja fram vel ígrundaðar athugasemdir um það?

Viljum við bæjarstjóra sem hreytir ónotum í fólk og gerir í því að lítillækka það?

Viljum við að ákvarðanir séu teknar utan funda í litlum hópi án gegnsæis eða nægilegrar formfestu?

Viljum við að frambjóðendur flokkanna séu svo umdeildir að útstrikanir listans sem þeir bjóða sig fram á, duga til þess að þeir séu færðir niður eða jafnvel felldir út?

Viljum við að oddvitar flokkanna raði í kringum sig eintómu já-fólki sem veitir ekki þá vídd sem þarf í lýðræðislega umræðu og ekki það aðhald sem þarf til þess að gera ákvarðanirnar betri?

Ef niðurstaða þessara kosninga verður til þess að við hættum að geta tekið dæmi eins og hér að ofan þegar við ræðum liðnar stundir, þá tel ég tvímælalaust að niðurstaðan sé þess virði að á það sé reynt. Því þá hefur þeim breytingum verið náð sem ég hef persónulega barist fyrir.

Ég sagði um daginn að ég hefði boðið mig fram í forvali Samfylkingarinnar í Kópavogi til að sýna fram á að lýðræðislegir stjórnunarhættir - þar sem hlustað væri á alla raddir sem aðild eiga að máli, og þar sem gagnsæi og heiðarleiki væru í heiðri höfð - væru vísir á betra mannlíf en leyndarhættir og valdníðsla hafa í för með sér. Ég sagði einnig að fyrir það stæði ég og fyrir það muni ég standa í bæjarstjórn Kópavogs að loknum sveitastjórnarkosningum.

En hvað þýða þessi orð og hvernig munu þau hafa áhrif á starf Samfylkingarinnar í Kópavogi komist hún í meirihluta eftir kosningar?

Það bíður okkar núverandi og verðandi stjórnmálamannanna að endurbyggja traust kjósenda á vinnu okkar; að treysta á ný stoðir lýðræðisins, stoðir samfélagsins sem við byggjum saman. Það bíður okkar í raun að endurnýja samfélagssáttmálann við íbúana. Þetta er gríðarstórt verkefni sem verður ekki unnið svo vel sé nema íbúarnir trúi því að unnið sé af einlægni og heiðarleika að verkefninu. Þess vegna vil ég vinna að því að Samfylkingin í meirihluta geri heiðarleikasáttmála við íbúa Kópavogs um starf sitt við stjórn Kópavogs.

Heiðarleikasáttmáli felst í því að fulltrúar meirihlutans heiti því að starfa eftir vel skilgreindum siðferðisreglum (ítarlegri og innihaldsríkari en siðareglur kjörinna bæjarfulltrúa og stjórnenda hjá Kópavosgbæ.) í öllum sínum störfum fyrir meirihlutann. Heiðarleikasáttmállinn myndi meðal annars birtast í því að meirihluti bæjarstjórnar Kópavogs setji fram markmið og forsendur við gerð málefnasamningsins, sem birtur verður ásamt markmiðunum og forsendunum á vef bæjarins og flokksins. Með þessum hætti er málefnasamningurinn lifandi plagg sem unnið er eftir á kjörtímabilinu að gefnum þeim forsendum og markmiðum sem honum fylgja. Þegar til þess kemur, eins og verða vill, að forsendur markmiða breytist þá eru gerðar athugasemdir við málefnasamninginn og markmiðin aðlöguð að breyttum forsendum - með gegnsæjum og aðgengilegum hætti fyrir alla bæjarbúa.

Heiðarleikasáttmáli Samfylkingarinnar í Kópavogi myndi einnig fela í sér heit um lýðræðisleg vinnubrögð bæjarfulltrúanna, í bæjarstjórn og innan flokksins. Taka ætti til athugunar ábendingar úr skýrslu rannsóknarnefndar alþingis, hvort ekki þurfi að auka formfestu vinnubragða í stjórnsýslu Kópavogsbæjar og innan Samfylkingarinnar í Kópavogi; hvort ekki þurfi að bæta umsýslu með fundum, dagskrár þeirra, fundarritun, upplýsingagjöf til annarra en fundarmanna og margt fleira því tengt.

Heiðarleikasáttmáli Samfylkingarinnar í Kópavogi myndi jafnframt fela í sér loforð Samfylkingarinnar um verkefnin sem unnin verða, með hvaða hætti þau verða unnin og hvernig bæjarbúar finna fyrir þeim breytingum sem verða á stjórn bæjarins fyrir vikið.

Sem dæmi um hvernig markmiðin sem Samfylkingin í Kópavogi setur fyrir komandi kosningar myndu vonandi skila sér inn í heiðarleikasáttmála eftir kosningar má nefna:

• Að standa vörð um velferðarþjónustuna og að hagræðing og endurskipulagning í rekstri bæjarins bitni ekki á þeim sem síst skyldi.
  Markmiði þessu verður náð með því að bera velferðargleraugun á nefinu við alla ákvarðanatöku bæjarins.
  Forsendur þessa markmiðs er fjárhagslegur burður Kópavogsbæjar til verkefnisins á hverjum tíma.
   
• Að styðja við hvers kyns atvinnuþróun, t.d. frumkvöðlastarf, nýsköpun og skapandi atvinnugreinar.
  Að stuðla að verklegum framkvæmdum, setja hvata inn í byggingariðnaðinn og ráðast í ýmis verkefni á sviði umhverfismála.
  Markmiði þessu verður náð með því að ganga til samstarfs við byggingaraðila, húsnæðissamvinnufélög, Íbúðalánasjóð og önnur fjármálafyrirtæki, þrýsta á opinbera aðila sem aðild eiga að verklegum framkvæmdum í landi Kópavogs og forgangsraða fjármunum við fjárhagsáætlanagerð í þágu þessara verkefna.
  Forsendur þessa markmiðs eru að samstarf komist á og að sanngarnt verð fáist fyrir eignir, að uppbygging íbúða verði ekki byrði á rekstrarreikningi bæjarfélagsins og að fjárhagslegt bolmagn sé til athafna.
   
• Að sérhvert barn og unglingur geti notið þess sem boðið er upp á óháð efnahag foreldra.
  Markmiði þessu verður náð með því að tryggja einfaldar boðleiðir og öflugt samstarf á milli félagsþjónustunnar og skólastjórnenda, forsvarsmanna íþróttafélaganna og annarra aðila sem vinna með börnum og unglingum.
  Forsendur þessa markmiðs er samvinna og markviss upplýsingagjöf ásamt fjárhagslegum burðum Kópavogsbæjar.
   

Í eiginlegum heiðarleikasáttmála og meðfygljandi gagnvirkum og markmiðasettum málefnasamningi yrði hvert atriði nánar útfært í samvinnu milli þeirra aðila sem saman mynda meirihluta eftir komandi kosningar.

Röð rangra ákvarðana Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks í Kópavogi á liðnum árum jók skuldir Kópavogsbæjar umfram önnur sveitafélög og gerir skuldastöðu bæjarins líklega 10 milljörðum verri en hún þyrfti að vera. Það þýðir að skera þarf niður sem nemur árlegum rekstrarkostnaði þriggja leikskóla á þessu og næsta ári vegna fjármagnskostnaðar þessara óþörfu skulda.

28 ár að borga skuldirnar

Þetta stangast á við þá mynd sem Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkur hafa reynt að teikna upp af stöðunni. Þeir fullyrða að hækkun skulda bæjarins stafi fyrst og fremst af gengisfalli krónunnar og verðbólgu; staðan hafi verið svo góð fyrir hrun að Kópavogur sé vel í stakk búinn til þess að takast á við efnahagsáfallið. En er það svo?

Ákvörðun Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks um að leysa fasteignabraskara undan uppkaupum á hesthúsum í Glaðheimum kostaði Kópavogsbúa milljarða og leiddi til þess að semja þurfti við eiganda Vatnsenda um eignarnám á landi. Einnig leiddi það til þess að semja varð við Garðabæ um afléttingu vatnsverndar, sem aftur leiddi til þess að Kópavogsbær varð að tryggja Garðabæ vatn. Þá eru ótaldar ákvarðanir á tíma spennu og hávaxta um ótímabær lóðakaup og lóðaúthlutanir, framkvæmdir við óþarfa stækkun Kópavogshafnar og aðrar ótímabærar framkvæmdir í vestasta enda Kópavogs.

Vaxtakostnaður 2009 var meiri en félagsþjónusta, menning, íþróttir og tómstundir til samans.

Bærinn skuldar nálægt 45 milljörðum þegar allt er talið. Nálægt 1,5 milljón króna á hvern íbúa. Vegna þessara skulda greiddi hann nærri fjórum milljörðum króna í fjármagnskostnað 2009. Það er jafn mikið og Kópavogsbær varði í félagsþjónustu, menningarmál, æskulýðs- og íþróttamál, umferðar- og samgöngumál og umhverfismál á árinu 2009.

Fyrir þennan pening hefði mátt halda afgreiðslutíma sundlauganna óbreyttum, sleppa gjaldtöku á eldri borgara í sund, fjölga dvalarrýmum aldraðra, bjóða ókeypis skólamáltíðir bæði í leik- og grunnskólum og hækka fjárhagsstuðning félagsþjónustunnar.

Meirihluti íbúa vill breytingar á stjórn bæjarins

Meirihluti íbúa hefur þörf fyrir breytingar á fjármálastjórn bæjarins. Hagræða þarf í rekstrinum án þess að ógna velferð íbúanna. Gæta þarf aðhalds við ráðstöfun fjármuna en bæta atvinnustig á sama tíma. Það skiptir máli í hvað fjármunum Kópavogsbæjar er varið og frekari lántökur verða því einungis réttlættar að þær hafi ekki áhrif á rekstur bæjarins.

Frambjóðendur Samfylkingarinnar hafa þá þekkingu og reynslu sem þarf til þess að snúa fjármálum Kópavogs til betri vegar og skapa skilyrði fyrir forgangsröðun í þágu velferðar íbúanna.

Grein þessi birtist svolítið breytt í Fréttablaðinu 17. maí 2010.

Viðbót: Hér fyrir neðan er PDF eintak af blaðsíðunni í Fréttablaðinu sem greinin birtist á, ásamt þessari ágætu stuðningsmynd Halldórs Baldurssonar.

Íslenska þjóðin hefur svo sannarlega upplifað rússíbanareið undanfarin tvö ár. Afleiðingarnar fyrir sálartetrið eru miklar, vantraustið algjört og skotgrafirnar svo djúpar að þær ná næstum því til Kína.

Þjóðin kallar á breytingar við þessar aðstæður. Stjórnlagaþing, þjóðaratkvæðagreiðslur, beinna lýðræði, gagnsæi og síðast en ekki síst heiðarleiki eru á allra vörum. Krafan er að stjórnmálamenn vinni að málefnum fremur en þrætubókarlist; starfi fyrir fólkið fremur en sjálft sig; og gæti almannahagsmuna fremur en sérhagsmuna. Krafan er að fólkið hafi aðkomu að ákvörðunum stjórnmálanna og hafi þannig eitthvað um framtíð sína og umhverfi að segja. Krafan er um breytingar.

Jafnaðarstefnan í hnotskurn

Kröfur þjóðarinnar um breytingar eru í fullu samræmi við stefnu jafnaðarmanna, sem byggir á frelsi og lýðræði, kvenfrelsi, jafnrétti og samábyrgð. Krafan er um samtal á milli stjórnmála og þjóðfélags, samráð í sem flestum málaflokkum og gagnsæi við ákvarðanatöku. Krafan er um lýðræðislegar umræður og lýðræðislega ákvarðanatöku. Samræðustjórnmál verða ekki hædd út af borðinu eins og reynt var þegar Ísland var best í heimi.

Trúverðugleiki

Nú er það orðið svo að allir vilja Lilju kveðið hafa. Flokkar og einstaklingar sem þekktastir eru fyrir digurbarkalegar yfirlýsingar, reykfyllt bakherbergi, einhliða ákvarðanir og það sem oft hefur virst einræðislega tilburði, stíga nú fram og hyggjast leiða fram nýjar áherslur, ný vinnubrögð og opnari umræðu með aukinni aðkomu íbúa.

Er það sannfærandi?

Skoðum stöðuna í Kópavogi: Trúum við því þegar aðili sem í 12 ár greiddi atkvæði með oddvita sínum og leiðtoga og felldi þar með ítrekaðar tilraunir minnihlutans til lýðræðisumbóta, stígur nú fram sem fulltrúi nýrra vinnubragða? Er hann líklegur til þess að leiða fram raunverulegar breytingar?

Meirihluti íbúa vill breytingar á stjórn Kópavogsbæjar

Aðspurður segir meirihluti Kópavogsbúa að þeir vilji breytingar á stjórn bæjarins eftir næstu sveitarstjórnarkosningar, að nýr meirihluti taki við að liðnum kosningunum. Samfylkingin í Kópavogi er eini raunhæfi kosturinn til þess að leiða þær breytingar. Til þess að svo verði þurfa kjósendur að gefa Samfylkingunni öflugt umboð í komandi kosningum.

Í vor eru 20 ár liðin frá því samstarf Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins hófst í Kópavogi. Ári síðar hófst 18 ára valdatíð Sjálfstæðisflokksins með Davíð Oddsson í fararbroddi á landsvísu. Flestir eru sammála um að 18 ár séu of langur tími fyrir samfellda ríkisstjórnarsetu og að hluti þess vanda sem íslenskt samfélag glímir við í dag sé beinlínis tilkominn þess vegna.

Spilaborg íslensks viðskipta- og efnahagslífs hrundi haustið 2008 og kröfur um nýtt Ísland urðu háværari eftir því sem leið á veturinn. Kröfur um heiðarleika, gegnsæi, samráð og auknar upplýsingar af hálfu stjórnvalda hafa ómað stöðugt síðan og voninni um nýtt Ísland er enn haldið á lofti.

Í vor gefst Kópavogsbúum tækifæri til endurnýjunar; okkur býðst nýtt upphaf. Upphaf í anda kröfunnar um nýtt Ísland þar sem heiðarleiki, samráð og samstarf við íbúana eru raunveruleg leiðarljós en ekki slagorð í kosningabaráttu. Þar sem mannvirkin þjóna samfélaginu, nærumhverfi, nágrenni og innviðum en ekki öfugt.

Á næstu vikum og mánuðum mun Samfylkingin í Kópavogi kynna stefnumál sín fyrir komandi kosningar. Kynntar verða áherslur flokksins og framtíðarsýn við krefjandi aðstæður. Í kjölfarið munu Kópavogsbúar ganga að kjörborðinu og taka afstöðu til þeirra valkosta sem boðnir verða. Framtíðin er í höndum Kópavogsbúa allra en í mínum huga er valið einfalt.

Ég vel nýtt upphaf.